Ang Malanog nga Pagtulon-an diha sa Kahilom

Niining ika napulo’g unom nga Domingo sa yano’ng panahon, masapyaw nato ang usa ka bulawanong pagtulon-an kabahin sa kahalangdon sa kahilom.

Ang atong kultura karon nagtudlo kanato nga ang gahum makita diha sa lanog nga tingog, sa kadaghan sa mga mosunod, ug sa padayag sa gahum ngadto sa uban. Sama pananglit diha sa kalibutan sa social media. Mao baya kini ang pinaka saba sa tanang hut-ong sa katilingban. Kon asa man gani to ang saba, diha mao’y daghan makakuha og pagtagad sa kadaghanan karon.

Apan sa Ebanghelyo karong adlawa lahi ang paagi sa pagpadayag ni Jesus sa Gingharian sa Dios. Ang Gingharian wala magtubo pinaagi sa kasaba o pagpadayag sa gahum. Hinunoa, kini nagtubo sa paagi nga hilom, mapailubon, ug halos dili mamatikdan sa unang pagtan-aw.

Si San Mateo nagsaysay kanato og tulo ka sambingay: ang trigo ug ang sagbot, ang liso sa mustasa, ug ang patubo. Masapyaw nato nga tulo kini sila ka hulagway sa usa ka kamatuoran: ang Dios nagalihok sa kasaysayan sa paagi nga dili dayon makita sa atong mga mata.

Sa unang sambingay, ang mga sulugoon nakakita nga adunay sagbot nga mitubo uban sa trigo. Ang ilang sugyot makatarunganon: “Ibton nato kini dayon.” Apan ang tag-iya sa uma mitubag: “Pasagdi sila nga motubo hangtod sa ting-ani.”

Sa unang pagsabot nato dinhi, daw kahuyang kini. Apan sa paghubad sa Simbahan, kini usa ka pagpadayag sa pagpailub sa Dios. Masapyaw nato nga ang Dios wala maluya sa pag-atubang sa daotan. Hinuon, wala siya magdali sa paghukom kay ang iyang katuyoan mao ang kaluwasan sa tawo.

Mao kini ang gipahayag usab sa unang pagbasa gikan sa Basahon sa Kaalam: ang gahum sa Dios makita sa iyang pagkamalumo ug pagkamapuanguron. Ang Dios makasilot, apan una niyang gipadayag ang iyang kalooy. Dili tungod kay wala siya’y hustisya ug kaangayan, kondili tungod kay ang iyang hustisya kanunay nga giduyogan sa gugma.

Kini usa ka bililhon nga pagtulon-an alang sa atong espirituhanong kinabuhi. Usahay kon hilom ang Dios, dali kitang maghunahuna nga wala siya’y pakabanâ kanato. Kon dugay gani matubag ang atong pag-ampo, magduhaduha dayon ta niya. Kon ang kasakit o sakit na gani mohasmag sa atong kinabuhi, mangutana dayon kita: “Asa man ang Ginoo?” Apan ang Ebanghelyo nag-awhag kanato sa pagtan-aw pinaagi sa mata sa pagtuo. Ang kahilom sa Dios dili timailhan nga wala siya’y pagpakabanâ. Kasagaran, ang iyang labing lawom nga buhat mahitabo diha sa kahilom.

Tan-awa ang liso sa mustasa. Giila kini nila sa mga mag-uuma sa Palestina nga usa sa labing gamay nga liso. Apan bisan sa kagamay niini, mahimo kini’ng dako nga tanom nga mao’y kapahulayan sa mga langgam. Wala kini magsibya sa pagtubo niini, apan ang kinabuhi nagpadayon sa paglambo sulod niini diha sa kahilom. Mao usab ang grasya sa Dios. Ang Iyang mga lihok nagsubay diha sa kahilom.

Ang sambingay sa patubô nagpadayon sa samang pagtulon-an. Gamay ra kaayo ang patubo kon itandi sa tibuok minasa. Apan makapatubo kini sa tibuok minasa. Mao usab ang misyon natong tanan. Gitawag kita aron mahimong patubo sa kalibutan—nga pinaagi sa Ebanghelyo, ang katilingban hinay-hinay nga mausab gikan sa kinahiladman. Kini usab ang pamaagi nga gihimo ni Kristo. Katloan ka tuig siya’ng nagpuyo sa Nazaret. Wala’y milagro nga gisaysay niadtong panahona. Wala’y dagkong panon nga misunod kaniya. Ang Anak sa Dios nagtubô sa usa ka yanong panimalay, nagtrabaho isip panday, ug nagpuyo sa adlaw-adlaw nga kinabuhi diha sa usa ka pamilya. Sa atong panlantaw, daw wala’y nahitabo, apan didto sa kahilom sa Nazaret, gitukod sa Dios ang sukaranan sa kaluwasan sa kalibutan. Usahay, ganahan kaayo ta og dinalian nga resulta o kausaban. Apan ang grasya sa Dios kasagaran molihok sama sa patubô — hilom ug hinay apan kanunay.

Dili unta kita mawad-an og paglaum kon dili dayon masinati ang gilauman. Dili unta kita makabsan sa kadasig sa pagbuhat og maayo bisan wala kita’y makita nga resulta. Magpabilin unta kitang matinumanon sa Dios. Ug diha sa kahilom, motubo kita sa grasya sa Dios.