Ang Balaang Niño Ug Ako

“Jessa!”, gitawag ko sa akong mga amiga ug sila nangutana, “Kuyog ka namo sa Basilica del Santo Niño? Mosimba mi ug among kumpletuhon ang nobena.” Kada tuig gipangutana ko sa akong mga higala niini, apan kanunay kong mobalibad. Usa sa mga rason mao ang akong pagkadili komportable sa daghang mga tawo ug sa mga debosyonal nga praktis sama sa pagpahid sa panyo o paghalok sa mga imahe, relics o milagrosong hulagway. Bisan pa man, gisulayan gihapon nako ang pag-apil, nisabay ko sa panon taliwala sa akong pagduhaduha. Unya akong naamgohan nga ako kining nabuhat tungod sa pressure o social contagion (barkada effect) kay sa akong pagtuo. Ang Balaang Bata ug ako walay maayong pagsugod, kay ako naghunahuna nga Siya lahi nga binuhat ni Hesus, sama sa mga Santos.

Apan ang kinabuhi pagkahuman sa kolehiyo dili ingon ana kasayon. Gisugat ko sa mga responsibilidad, kasagmuyô, ug kamatuoran nga wala nako damha. Sa pagkawalay kadasig, ang bugtong nakong gihuptan mao ang paglaum ug pagtuo sa usa ka milagro. Ang Señor Santo Niño, sa hilom nagpahinumdom kanako nga ang pagtuo sama sa kinaiya sa usa ka bata, hingpit nga misalig bisan wala makasabot. Nakahinumdom ko sa gisaysay sa Ginoo sa Lucas 8:43-48 sa istorya sa usa sa babaye nga dose na ka tuig nag-antos sa sakit nga sekretong mihikap sa sidsid sa sapot ni Hesus, dihadiha naayo, ug dayon misugilon sa iyang pagtuo ngadto Kaniya, diin si Hesus mitubag, “Anak, ang imong pagtuo maoy nakapaayo kanimo. Lakaw sa kalinaw.”

Sa sikolohikal nga panglantaw, kini nga matang sa pagtuo nagpakita sa kaandam sa pagsalig bisan sa pagkawalay kasigurohan. Dili kini buta nga pagtuo, apan usa ka mapaubsanon pinaagi sa pagkaabli diha sa pagtubô ug pagsabot. Ang pagtuo, sama pud sa emosyonal nga pagkahamtong, molambô kini kung atong tugotan ang atong kaugalingon nga mahimong vulnerable kaysa mahimong depensib. Niining paagiha, ang debosyon mahimong dili lang pagpakita sa ekspresyon kondili mamahimo nga usa ka transpormasyon o kausaban diha sa atong kinahiladman. Ang akong paghukom sa mga tawo kaniadto sa paghimo niini nagsugod sa pagkahanaw. Samtang nihamtong ko, hinayhinay nakong nakat-onan nga ang pagtuo wala masukod pinaagi sa pagpahayag sa debosyon, kondili pinaagi sa gugma, dignidad, ug pagkamabinati-on ngadto sa atong mga kaigsuonan ilabi na sa mga nanginahanglan.

Sa katapusan, akong mahinumdoman ang akong mga higala nga nahimuot sa dihang nangomedya ko nga pwede ra nako sal-angan ang pagsimba kay amigo naman mi ni Santo Niño. Sa paglabay sa panahon, napalig-on ang akong relasyon sa Balaang Bata nga nahimong dili nalang kabahin sa pagpamatuod sa debosyon kondili mahitungod sa pagsalig ug pagtuo. Sa akong napamalandongan, ang pagtuo, sama pud sa tawhanong relasyon, molawom kini kung ang paghukom mohatag og dalan sa pagsabot. Tingali mao usab kini ang gidapit sa Sinulog nga atong gisaulog karon. Dili lamang sa mabulokong pagdayandayan, apan sa pagbalik ug pakighiusa kang Señor Santo Niño diha sa pagtuo nga nagtugot kanato sa pagpaduol, pagmasaligon, ug pagmaubsanon. Sa hiniusa ug lanog nga tingog, kita magdungan sa pagdayeg sa Batang Hesus, Viva Pit Senyor! Viva, Señor Santo Niño!