Buhata ang tanan uban sa gugma

Mga igsuon ko diha ni Kristo, ania na kita sa ika-23 na Domingo sulod sa Tuig. Ang atong Ebanghelyo karon nagdala kanato ngiadtong pagpanudlo ni Jesus ngadto sa iyang mga tinun-an mahitungod sa inigsuong pagtambag o pagbadlong. Masunod gayod nato kining mga lakang sa paghimo niini ilabi na kay gi-klaro ni Jesus ang matag ang-ang na atong masinati sa pagtambag o pagbadlong sa atong mga kaigsuonan, mga kaigsuonan nga nakahimo og kasaypanan nga bisan gani sa pagmaymay dili usab maminaw.

Nagpakita kini sa kabililhon sa atong katungdanan sa pagbantay ug paggiya sa usa’g-usa. Nagagikan sa atong langitnong Amahan kining katungdanan kay nagsugo man Siya nga atong higugmaon ang atong mga silingan sama nga kita nahigugma sa atong kaugalingon. Apan sa pagkatinuod sayon ang pagpaminaw apan lisud ang patuman niini. Sa Ebanghelyo, gisaysay ni Jesus ang mga paagi na atong matuman ang maong sugo sa paghigugma. Dili na nato ilitok pa og balik alang niining atong pamalandong karon ang nasulti kondili atong hatagan og lamdag ang gimantala sa kada-ang-ang.

Una, unta dili nato isipon nga mas labaw pa ang kasakit na atong nabatunan kaysa sa gimbug-aton sa kapakysan ug pagpakasala sa atong kaigsuonan. Nagpasabot kini nga ang hinungdan na atong giduol ug gitamay ang atong igsuon mao man kay nakabuhat siya og kalapasan batok sa Dios. Dili kita mabalaka ug mosaway tungod lamang kay nasakitan kita o napandol sa sayop nga nahimo sa atong igsuon. Mabalaka ug mosaway kita tungod kay kinahanglan niyang maamgohan ang sala nga iyang nahimo, kay kinahanglan kini niyang usbon ug biyaan. Ang unang ang-ang nagpakita nga atong gihigugma atong igsuon ug girespeto ang iyang dungog ug ngalan hinungdan sa pagduol ug pagmaymay kaniya sa tago, layo sa mga mata ug dalunggan sa uban. Ang tumong mao ang pagpunting sa sayop ug pagpahigayon sa kausaban sa maong sayop nga nahimo.

Ikaduha, ang pagpunting sa sayop dili usab dali. Mahitabo usahay ang pagkawalay pagsinabtamay sa nagtamay ug sa gitamay. Posibleng daghang mga kakulian sa panghitabo nga nagdugang usab sa kalisod niini. Mao na sa sunod nga ang-ang gidapit ni Jesus ang usa o duha ka mga igsuon sa pagduol aron ang nagtamay dili maingnan nga nagbutang-butang lamang ug na ang gitamay makaamgo sa tinuod nga nahitabo ug nabuhat niya. Ang emosyon nga mulutaw sa panghitabo, bunga man sa garbo o maski lang sa maayong paglantaw sa kaugalingon, mahimo nga babag sa pagkab-ot sa tinuod ug kamatuoran aron ang sayop masugdan na nga malikayan.

Sa kataposan, gitugot ang pagkatarog sa reputasyon sa tawo nga gipanalipdan sa sinugdan kaysa sa mahimulag ang kalag niya palayo sa Dios. Oo, tinuod nga gisugo kita sa Dios: “Ayaw kamo paghukom, aron dili usab kamo pagahukman.” Kini nagtumong sa paghukom sa tawo mismo. Kay dili ato ang paghukom sa tuyo sa usa ka tawo o sa unsay anaa sa kahiladman sa iyang kasingkasing. Apan mahimo nato nga susihon ug timbang-timbangon ang iyang mga binuhatan. Ug giniyahan kita sa kaalam sa Dios, kay sama sa giingon sa Ginoo, mailhan ang kahoy pinaagi sa iyang mga bunga. Isip tambag usab, buhata kining tanan nga adunay paghigugma alang sa imong igsuon nganha sa imong kasingkasing.